Muzyka klasyczna

Co to jest „Muzyka klasyczna”?

Słowo „Classical”, używane do opisu stylu muzycznego, jest używane przez kulturę popularną do odróżniania tego rodzaju muzyki od jazzu, rocka lub innych współczesnych stylów. Słowo „klasyczna” jest jednak okresem czasu, który opisuje muzykę Haydna, Mozarta i wczesnego Beethovena, a także innych kompozytorów, którzy żyli w tym okresie. Ogólne oznaczenia czasowe to renesans, barok, klasyczny, romantyczny i nowoczesny. Jednak termin „muzyka klasyczna” stał się znany jako gatunek muzyki, która obejmuje setki lat, w tym całą muzykę od Palestrina i Strawińskiego, aż po dzień dzisiejszy. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że muzyka klasyczna jest wciąż tworzona, chociaż jest znacznie inna niż to, co zostało stworzone kilkaset lat temu.

Kiedy wyruszyłem w drogę przeniknięcia klasycznych dyscyplin muzycznych do współczesnych stylów, zacząłem zadawać sobie pytanie: „Czym jest muzyka klasyczna”? Czy to skrzypce i oboje? Czy doświadczę jej idąc do sali koncertowej i widząc 80 osób siedzących na scenie, w reżyserii dyrygenta? Czy jest to coś głębszego, coś bardziej wewnętrznego, co przeczy definiowaniu stereotypów? Poniżej znajduje się lista elementów, które moim zdaniem mogą (i powinny być) rozszerzone na dowolny styl muzyczny, w tym współczesne gatunki pop. W końcu czy Bach nie używał modnych stylów swojego dnia jako szablonu dla swojej większej kreatywności? W swoich pismach posługiwał się włoskimi, francuskimi i niemieckimi formami i ekspresją, a także brał popularne piosenki, które Martin Luther napisał dla kościoła (i wiele z nich pochodziło z pieśni ludowych śpiewanych w barach). Nie uważam, że styl muzyczny jest tak bardzo istotny, ale raczej to, co się robi „pod powierzchnią” stylu. To jest prawdziwa muzyka „klasyczna”, która wykracza poza bariery kulturowe i pokoleniowe.

 

Wybrane cechy muzyki klasycznej

1) Świadomość „wielkiego obrazu” lub nadrzędnej historii, bez względu na to, czy jest to dwuminutowa piosenka, czy dwugodzinna symfonia.

2) Szczegóły. Szczegóły struktury kompozycyjnej, instrukcje wydajności i inne aspekty techniczne. Dbałość o najbardziej pozornie nieistotne niuanse.

3) Cierpliwość. Aby stworzyć szczegółowe dzieło, artyści byli gotowi pracować tak długo, jak to konieczne, aby stworzyć swoje największe dzieła. Wiadomo było, że niektóre kompozycje zajęły nawet kilka lat, zanim były gotowe do pierwszego wykonania.

4) Wysoce zaawansowany proces zintegrowanej kreatywności poprzez „rozwój motywacyjny”. Można to również wytłumaczyć jako proces medytacji: podejmowanie myśli muzycznej i rozszerzanie jej poprzez szereg procesów, która staje się znacznie większym dziełem po prostu poprzez zestawienie szeregu pomysłów, które są odzwierciedleniem, w pewnej formie.

5) Strukturalna integralność i równowaga z wykorzystaniem dużej znajomości zagadnień teorii muzyki. To punkt kulminacyjny w kontekście liniowej linii czasu kompozycji, w której odczuwana jest największa intensywność, gdzieś pomiędzy dwie trzecie a trzy czwarte drogi utworu. Istnieje również strukturalna integralność rozwoju emocjonalnego, o czym jest mowa później.

6) Właściwy nakład środków. Używało się tylko tego, co jest konieczne do przekazania myśli, nie marnując czasu na użycie czegokolwiek, na czym dzieło jest zbudowane. Można to również określić jako „dobre zarządzanie”. Koncepcja może być analogiczna do szczupłego sportowca, bez tłuszczu, bez frywolnych potrzeb i bezsensownych wędrówek. Wszystko ma być tam gdzie trzeba, nic nie jest bezcelowe.

7) Inspiracja. Przepływ procesu twórczego, iskra nowej idei, opowiadanie o „niesłyszanej” historii, podpowiedzi „za kulisami”, emocjonalne podteksty, które są odczuwane, niekoniecznie słyszane.

8) Moc linii. W chorale Bacha każda linia melodyczna sopranu, altów, tenorów i basów była wyjątkowo odmienna. Gdyby grali oni sami, każdy osobno, byliby w stanie stać osobno, doceniani za swoją własną wartość. Każda z tych melodii reprezentowała Bachowi osobę, czyli grupę ludzi, którzy śpiewali. Każda linia, w przeciwieństwie do innych linii, tworzyłaby „konwersację” lub relację. Gdyby jedna linia melodyczna zderzyła się z inną, a następnie rozwiązała, powstałby kolejny dysonans, po którym nastąpiłaby rezolucja. Cała ta pofalowana działalność, tkanie i wyprowadzanie z konfliktu i rozwiązania jest jak dramat gry, z aktorami wzajemnie powiązanymi ze sobą, w końcu dochodzącymi do porozumienia. Analizując Bacha, należy myśleć bardziej liniowo, poziomo niż pod względem harmonicznej, pionowej struktury. Linie tworzą harmonię, ale nie są podporządkowane harmonii. Linie w powyższym przykładzie mogą być melodyjne. Można je jednak zastosować do struktury, rytmu, wzorów harmonii, a nawet ruchu emocjonalnego. Linię można zdefiniować jako kierunek ruchu poziomego w czasie.

9) Poczucie wspólnoty. Jak wspomniano powyżej, w chorałach Bacha każda część (lub linia melodyczna) ma swoje miejsce i relacje z innymi. W orkiestrze symfonicznej każda osoba lub sekcja ma swoją niepowtarzalną rolę do odegrania, pasującą do całości. Podczas śpiewania lub grania w grupie są chwile, w których harmonie pasują do siebie tak doskonale, że rezonują, tworząc kolejny ton zwany „wypadkowym tonem”. Przypomina mi to Pismo Święte, które mówi: „Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18:20) Kiedy to się dzieje, nie ma wątpliwości, cudownie się wydarzyło. Interakcja odbiorców to inny aspekt tego tematu.

10) Konflikt / Rozwiązanie. Ponownie, używając powyższego przykładu, w którym linie melodyczne wpadają na siebie w konflikcie, a następnie rozwiązują, należy rozumieć, że nie wszystko w muzyce musi być ładne. Życie jest serią sekwencji konfliktów / rozstrzygnięć. W muzyce, bez konfliktów i dysharmonii, nie byłoby kontrastu, kiedy przyszła rezolucja. Dobra historia musi mieć dobrego antagonistę. Im silniejszy antagonista, tym silniejsza jest rezolucja, gdy bohater pokonuje go. Może się to zdarzyć z melodyjnym kontrapunktem, ale może się również zdarzyć ze strukturą emocjonalną, gdzie utwór może zacząć się mrocznie, ale zakończy się triumfalnie.

11) Przesuwanie akceptowalnych granic, ale nie łamanie ich. Dobrze jest naciskać na to, co się oczekuje, ale jeśli posunąć się za daleko, połączenie z publicznością będzie zepsute.

12) Tonalność, niekoniecznie tylko harmoniczna, ale w sensie odbioru. Poczucie „przynależności”, poczucie, gdzie jest „dom”, „nieuchronność”, „przeznaczenie” lub „centralne uczucie”, „podstawa”, na której budujesz, poczucie „toniki”. Nawet będąc daleko od tego miejsca, w przeciwieństwie do tego, miejsce to nadal może być odczuwalne.

13) Oczekiwanie osobistej i korporacyjnej ofiary. Wiele świetnych kompozycji rozszerzyłoby granice do tego stopnia, że ​​wymagało od muzyków (i słuchaczy) pewnego poświęcenia, poprzez osobistą praktykę, ćwiczenia grupowe i uważność słuchacza. W VIII Symfonii Mahlera, trwającej dwie godziny lub cyklu operowego Wagnera, trwającego kilka godzin w ciągu kilku dni, publiczność miała poświęcić swój czas i cierpliwość podczas odsłonięcia fabuły.

14) Przywództwo. Nowe obszary rozwoju zajęły wielkie przywództwo i organizację, aby przyciągnąć ludzi, nie tylko po to, by zaakceptować nowe koncepcje i idee, ale by uczestniczyć w nich i poświęcić się w celu odnalezienia nowej publiczności. W wielu przypadkach wymagało to cierpliwości i chęci do przetrwania okresu waśni i nieporozumień. Chęć twórcy do tego jest tym, co odróżnia wielkich artystów od przeciętnych.

15) Oczekiwania, że ​​utwór powstanie w określonym czasie, w określonej przestrzeni: wykonanie na żywo. Oczekiwanie, zarówno w przygotowaniu wykonawcy do tego momentu, jak i oczekiwaniu publiczności na otrzymanie prezentu w tym momencie, stworzyło wbudowaną moc oczekiwania.

16) Kontrast. Ludzie postrzegają, w oparciu o kontrast. To, co jest głośne, w jednej sytuacji, jest miękkie, dla porównania, w innej sytuacji. To, co jest „dysonansowe” w jednej sytuacji, może wydawać się „zgodne” w innym kontekście. Umieszczanie pomysłów we właściwym kontekście jest tak silną zasadą, że tylko ono może spowodować sukces lub porażkę tych pomysłów. Kontrast w kompozycji może odbywać się z szybkimi tempami lub wolnymi, głośnymi lub miękkimi, wysokimi lub niskimi tonami, a także z kolejnymi lub nawet równoczesnymi zastosowaniami wszystkich tych i innych rzeczy, takich jak one. Jednoczesne użycie może być bardzo silne i poruszać emocjonalnie.

17) Iluzja ruchu. Taniec jest zbudowany na muzycznej podstawie. Jest wizualnym wyrazem tego, co już istnieje w samej muzyce.

18) Zbudowany, aby trwać, nie tylko dla własnego celu, ale w celu nauczania obecnych i przyszłych pokoleń, poprzez przykład. Historycznie widzimy, jak współcześni kompozytorzy przejmują dawne modele, wymyślając je na nowo. Takie przykłady to neoklasycyzm i neoromantyzm. Są zbudowane na historycznych podstawach, ale wykorzystują nową kreatywność. Wiele prac Bacha miało na celu nauczenie swoich przyszłych uczniów i pracujących muzyków, dając im instrukcje krok po kroku, aby podążać jego ścieżką.