Jakość pianin, lutni i innych instrumentów

Dokładność ma istotne znaczenie dla brzmienia instrumentu i odgrywa kluczową rolę w końcowym procesie produkcji pianina

Pianino – mistrzowska precyzja i ciekawe metody

Aby wykazać się najwyższym kunsztem, wykwalifikowany pracownik dostosowuje barwy instrumentu za pomocą prostego sposobu nakłuwania filcowych młotków za pomocą igieł, aż do osiągnięcia jednolitej jakości w całym zakresie instrumentu. Na dźwięk instrumentu wpływa również miejsce uderzenia struny. Trwałe ustalenie miejsca uderzenia w instrumenty klawiszowe musi zostać wybrane z uwzględnieniem zarówno barwy, jak i wymagań mechanicznych instrumentu. Na prawie wszystkich innych instrumentach strunowych gracz zmienia jakość dźwięku, wybierając wyrywanie, uderzanie lub łuk w różnych miejscach na całej długości struny.
Wyjątkiem jest tu eolska harfa, która nie ma gracza; jego struny są wprawiane w wibracje przez wiatr. akcja fortepianowa akcja fortepianowa Animacja demonstrująca rodzaj akcji w fortepianie. Encyclopædia Britannica, Inc. Innym sposobem, w jaki muzycy i twórcy instrumentów muzycznych wpływają na dźwięk swoich instrumentów, jest użycie sympatycznie wibrujących strun. Na fortepianie, na przykład, gdy podniesiony zostaje tak zwany pedał tłumika, dzięki czemu wszystkie struny mogą swobodnie wibrować, akt uderzenia jednej nuty powoduje, że wszystkie ściśle powiązane dźwięki wibrują ze współczuciem, modyfikując w ten sposób głośność i ton uderzył notatkę. Ten efekt (który występuje również na cytrze i harfie) nie jest główną cechą tych instrumentów, ale istnieje wiele euroazjatyckich chordofonów, na których zasada ma fundamentalne znaczenie. Skubane instrumenty hindustańskiej muzyki, sarod i sitar, mają wiele sympatycznych strun, dostrojonych zgodnie z nutami odtwarzanego trybu.

Skrzypce, lutnie i podobne

Południowoazjatyckie skrzypce sarangi mają od dwóch do trzech tuzinów sympatycznych strun; Norweski skrzypek Hardanger (Hardingfele) ma cztery lub pięć sympatycznych strun; a viola d’amore ma zazwyczaj siedem. Sympatyczne struny są zwykle wykonane z cienkiego mosiądzu lub stali, a ich wibracje wzmacniają górne harmoniczne, tworząc jasny, srebrzysty dźwięk. Rodzaje instrumentów Luty Prawdopodobnie najbardziej rozpowszechnionym typem instrumentu strunowego na świecie jest lutnia (słowo to jest używane tutaj do określenia rodziny, a nie wyłącznie lutni renesansowej Europy). Charakterystyczna struktura składa się z zamkniętej komory dźwiękowej lub rezonatora, ze sznurkami przechodzącymi przez wszystkie lub jej część oraz z szyjką, wzdłuż której rozciągają się sznurki. Gracze przesuwają palcami w górę iw dół szyi, skracając tym samym wibrującą część strun i produkując różne boiska. samisen samisen Uliczny muzyk grający japońskiego samisena. DO’Neil.
W lutni część komory rezonansowej, nad którą przechodzą struny, nazywa się brzuchem, a druga strona rezonatora nazywana jest grzbietem. Część między grzbietem a brzuchem jest bokiem lub żebrem. Lutnia może zostać zerwana palcami lub plektronem albo może być pochylona, ​​ale środki produkcji dźwięku nie wpływają na istotną morfologiczną tożsamość zszarpniętych, uderzonych i pochylonych lutni. Historycznie, szaty mogą być podzielone na skóry i brzuchy; w większości kultur euroazjatyckich istnieją przykłady obu typów obok siebie. Na przykład w Iranie drewnianą dzwoneczką jest „sucha”, a smolistą brzuchem jest smoła; w Stanach Zjednoczonych to odpowiednio gitara i banjo.
W Japonii lutnia drzewna jest biwa, a samisen ma brzuch i grzbiet skóry. Chińskie skrzypce (pochylone lutnie) mają zwykle brzuch skóry i, podobnie jak banjo, otwarte plecy. Dwie różne odmiany lutni różnią się dźwiękiem i strukturą, a metody budowy, barwa, historia i powiązania symboliczne różnią się znacznie. Drugi podział dotyczy kształtu instrumentu; na przykład, lutnia właściwa ma okrągły grzbiet, a gitara płaska. ‚ūd ‚ūd Ir, z Iranu, z charakterystycznym drewnianym brzuchem i skośnym pegboxem. Wibracje strun lutni są przekazywane do komory rezonansowej przez mostek, który utrzymuje strunę nad brzuchem lutni; rezonator powiększa wibracje i przekazuje je do powietrza. Twórcy zwracają ogromną uwagę na wybór i kształtowanie materiału na brzuch: jeśli jest on z drewna, musi być wybrany i postarzony z dużą ostrożnością i strugany do zalecanej grubości; jeśli jest ze skóry, musi być zrobiony tylko z pewnych materiałów. (Brzuch japońskiego samisen jest najlepiej wykonany ze skóry kotki, drewniany brzuch portorykańskiego cuatro najlepiej skonstruowany z drewna z żeńskiego drzewa jagrumo, które zostało dobrze doprawione i, jeśli to możliwe, wzięte ze starego dom.) Od końca 20 wieku, syntetyczne materiały w dużej mierze zastąpiły brzuchy skóry. Większość strun lutniowych tradycyjnie wytwarzano z jelit zwierzęcych (jelit), metalu lub jedwabiu, chociaż n