Budowa drewnianych instrumentów muzycznych

Instrumenty zbudowane są z wielu sklejonych kawałków drewna; kształtowanie zakrzywionych elementów odbywa się poprzez żłobienie i struganie (jak w brzuchu skrzypiec) lub przez ogrzewanie i naciskanie w ramce (bokach skrzypiec lub gitary).

Instrumenty drewniane

Płyty rezonansowe, najważniejsza część systemu rezonansowego instrumentów strunowych, są starannie planowane w celu zlikwidowania tolerancji. Metody produkcji masowej nie nadają się do produkcji wysokiej jakości chordofonów, ponieważ żadne dwa kawałki drewna nie są dokładnie takie same pod względem akustycznym; każdy kawałek drewna wymaga specjalnej oceny i leczenia. Idealnie więc instrumenty strunowe najwyższej jakości muszą być wykonane indywidualnie. Produkcja fortepianów stanowi częściowy wyjątek od tej reguły, ale nawet w fabryce fortepianu indywidualne traktowanie i kunszt są dozwolone. Nowoczesny fortepian jest wytworem kilku różnych fabryk. Żeliwne ramy wykonane są przez wyspecjalizowane odlewnie, a stalowe łańcuchy, klawiatury i działania (mechanizmy uderzające w struny) są produkowane przez wyspecjalizowane firmy. Każdy z tych procesów wymaga doświadczonego rzemieślnika, a prace związane z montażem, polerowaniem, regulacją i regulacją tonów wymagają godzin poświęconych indywidualnej uwagi każdemu z instrumentów. płyta rezonansowa płyta rezonansowa Część płyty rezonansowej pianina stojącego.

Ciągłe próby i ulepszenia

Konstrukcja i konserwacja zachodnich instrumentów smyczkowych były na ogół komplikowane przez wieki przez ciągłe podnoszenie standardowego nachylenia, wymagające naciągnięcia struny. Starsze instrumenty (takie jak skrzypce Stradivari) zostały poddane dodatkowemu fizycznemu obciążeniu i dlatego potrzebowały cięższych bas-barów (szelki pod brzuchem). Jak już wspomniano, metody produkcji dźwięku na instrumencie strunowym obejmują oskubywanie, uderzanie, pochylanie i dmuchanie. Sznur wibruje w złożony sposób: cały ciąg wibruje w jednym segmencie (wytwarzając podstawowy skok), a różne segmenty jednocześnie wibrują niezależnie, aby wytworzyć podteksty. Wynikowy dźwięk jest naprawdę słaby, chyba że instrument jest wyposażony w rezonator wzmacniający dźwięk. Kształt rezonatora jest bardzo różny. Wpłynęły na nią materiały, narzędzia i technologia dostępna w społeczeństwie, symboliczne znaczenie kształtu i dźwięk pożądany przez kulturę.

Ostatni czynnik wydaje się być regulowany przez pierwsze trzy; to znaczy, określony kształt rezonatora wpływa na strukturę instrumentu, wydobywając z niego pewną barwę (charakterystyczny kolor tonu), który to społeczeństwo określa jako atrakcyjnie brzmiące. Jednym z najjaśniejszych przykładów podstawowego znaczenia kształtu rezonatora dla instrumentu muzycznego jest łuk z afrykańskiego ust (łuk muzyczny, który gracz częściowo wkłada w usta). Zmieniając rozmiar i kształt jamy ustnej, uderzając lub wyrywając pojedynczą, niefałdowaną strunę, gracz wytwarza wyraźnie wyczuwalną, jeśli cichą, melodię, która istnieje tylko dlatego, że zmiany w jamie ustnej uwydatniają różne podteksty. W przypadku instrumentów strunowych z trwale zamocowanymi rezonatorami wielkość, wymiary, kształt otworów, grubość i usztywnienie powierzchni rezonansowych w znacznym stopniu określają, które podteksty zostaną podkreślone, a tym samym, jaki będzie dźwięk instrumentu. Na przykład na dobrze wykonanych skrzypcach rezonans ciała zamkniętego w ciele instrumentu i brzucha powinien być zbliżony do dwóch pasm A i D, wzmacniając i barwiąc te tony i ich tony . Na jakość dźwięku strunowego ma również wpływ grubość i materiał strun; przede wszystkim jednak wielkość i kształt rezonansowej bryły, a zwłaszcza materiał, gęstość i grubość płyty rezonansowej decydują o brzmieniu instrumentu.

Drewno – im starsze, tym lepsze

Znany hiszpański producent gitar, w udanej próbie udowodnienia wagi brzucha gitary, kiedyś skonstruował instrument – znakomity – z papier-mâché (akustycznie martwy materiał), z wyjątkiem starannie dobranego i kutego drewniana płyta rezonansowa. Twórcy poświęcają dużą część swoich umiejętności i wiedzy na wybór materiału do pudła rezonansowego; twórca drewnianych instrumentów preferuje stare drewno, ponieważ jest suche i dobrze przyprawione. Dlatego niektórzy producenci gitar znajdują płyty rezonansowe odrzuconych fortepianów niezwykle odpowiednich do swoich celów; twórcy klasycznej chińskiej cytryny, czyli qin, preferowali stare trumny lub dobrze wysezonowane drewno ze starych drzew. Na barwy uderzanego lub oskubanego instrumentu strunowego wpływa również sposób ustawienia struny w ruch. Sznurek skubany z ostrym końcem (paznokieć gracza lub plastikowy plektron) uwydatnia wyższe podteksty, tworząc w ten sposób „jasną” jakość dźwięku. Natomiast miękka podkładka, taka jak ta na młotku fortepianowym, podkreśla podstawowy ton. Względna twardość młotka na fortepianie jest zatem krytyczna