Średniowieczna lira i harfa

Liry średniowiecznej Europy Zachodniej (IV-XII wiek) miały od pięciu do siedmiu strun i, sądząc po materiałach ikonograficznych, grano w sposób bardzo podobny do mutingowej techniki Etiopii.

Lira i harfa – duży potencjał muzyczny oraz prestiż

Późniejsze liry z Europy Północnej były czasami grane z łukiem; ich kształty są znacznie zróżnicowane, ale najwyraźniej istniał zarówno prostokątny kształt podobny do kithara, jak i zaokrąglony kształt liry. Harps Dzięki trzem podstawowym elementom – pewnej liczbie strun o nieregularnej długości, rezonatorowi i instrumentom szyjnym rodziny harfy wykazują niezwykłą różnorodność konstrukcji. Struny tak zwanej otwartej harfy są przymocowane na jednym końcu do rezonansu rezonatora; na drugim końcu są przymocowane do szyi instrumentu, który rozciąga się od rezonatora, w łuku lub pod ostrym kątem.

Jeśli instrument ma dodatkowy słupek, który łączy koniec szyjki z rezonatorem, nazywa się go „harfą ramową”. Bez względu na kształt rezonatora, trajektorię szyi lub otwartą lub zamkniętą konstrukcję, płaszczyzna struny harfy leżą prostopadle – w przeciwieństwie do równoległości – do płaszczyzny płyty rezonansowej. To przede wszystkim ta orientacja struny-pudło odróżnia harfy od innych chordofonów. Łukowa lub łukowata harfa znana była w Egipcie już od 3000-4000 pne; jego gracz klęka lub stoi, wspierając harfę na ramieniu. Harfy tego typu można znaleźć w Zachodniej i Środkowej Afryce, gdzie często zaopatrzone są w rozbudowane antropomorficzne rzeźby i rezonatory pokryte skórą. Wówczas harfa łukowa jest tradycyjną afrykańską formą używaną na tym kontynencie przez co najmniej 5000 lat.

 

Instrument uwielbiany w Afryce

Ugandyjski muzyk grający na harfie ennanga. Ugandyjski muzyk grający na harfie ennanga. Gerhard Kubik Na harfie kątowym wsparcie przypominające łuk zastąpiono dwiema poprzeczkami prostopadłymi do siebie; struny są rozciągnięte między nimi pod kątem 45 °. Wydaje się, że ten typ pochodzi z Asyrii, choć czasami występuje w Egipcie i Grecji. Jeden model rozprzestrzenił się w Azji Środkowej i Azji Wschodniej aż do Japonii.

Harfa

 Ramowa harfa jest charakterystyczna dla średniowiecznej i współczesnej Europy; kształt jego ramy jest mniej więcej trójkątny, a rama wzmocniona jest filarem, który otacza łańcuchy w formie trójdzielnej struktury. Do tej kategorii należy współczesna harfa orkiestrowa Europy oraz stara irlandzka i szkocka harfa. We wszystkich tych instrumentach poprzeczka trzymana najbliżej gracza jest pustą komorą rezonansową. Tak zwana harfa Briana Boru (XIV w.), Obecnie w Trinity College w Dublinie, ma około 32 cali (80 cm) wysokości, z 36 mosiężnymi strunami; skrzynia dźwiękowa jest wyrzeźbiona z jednego kawałka wierzby, a szarpana jest przez paznokcie.