Jakość pianin, lutni i innych instrumentów

Dokładność ma istotne znaczenie dla brzmienia instrumentu i odgrywa kluczową rolę w końcowym procesie produkcji pianina

Pianino – mistrzowska precyzja i ciekawe metody

Aby wykazać się najwyższym kunsztem, wykwalifikowany pracownik dostosowuje barwy instrumentu za pomocą prostego sposobu nakłuwania filcowych młotków za pomocą igieł, aż do osiągnięcia jednolitej jakości w całym zakresie instrumentu. Na dźwięk instrumentu wpływa również miejsce uderzenia struny. Trwałe ustalenie miejsca uderzenia w instrumenty klawiszowe musi zostać wybrane z uwzględnieniem zarówno barwy, jak i wymagań mechanicznych instrumentu. Na prawie wszystkich innych instrumentach strunowych gracz zmienia jakość dźwięku, wybierając wyrywanie, uderzanie lub łuk w różnych miejscach na całej długości struny.
Wyjątkiem jest tu eolska harfa, która nie ma gracza; jego struny są wprawiane w wibracje przez wiatr. akcja fortepianowa akcja fortepianowa Animacja demonstrująca rodzaj akcji w fortepianie. Encyclopædia Britannica, Inc. Innym sposobem, w jaki muzycy i twórcy instrumentów muzycznych wpływają na dźwięk swoich instrumentów, jest użycie sympatycznie wibrujących strun. Na fortepianie, na przykład, gdy podniesiony zostaje tak zwany pedał tłumika, dzięki czemu wszystkie struny mogą swobodnie wibrować, akt uderzenia jednej nuty powoduje, że wszystkie ściśle powiązane dźwięki wibrują ze współczuciem, modyfikując w ten sposób głośność i ton uderzył notatkę. Ten efekt (który występuje również na cytrze i harfie) nie jest główną cechą tych instrumentów, ale istnieje wiele euroazjatyckich chordofonów, na których zasada ma fundamentalne znaczenie. Skubane instrumenty hindustańskiej muzyki, sarod i sitar, mają wiele sympatycznych strun, dostrojonych zgodnie z nutami odtwarzanego trybu.

Skrzypce, lutnie i podobne

Południowoazjatyckie skrzypce sarangi mają od dwóch do trzech tuzinów sympatycznych strun; Norweski skrzypek Hardanger (Hardingfele) ma cztery lub pięć sympatycznych strun; a viola d’amore ma zazwyczaj siedem. Sympatyczne struny są zwykle wykonane z cienkiego mosiądzu lub stali, a ich wibracje wzmacniają górne harmoniczne, tworząc jasny, srebrzysty dźwięk. Rodzaje instrumentów Luty Prawdopodobnie najbardziej rozpowszechnionym typem instrumentu strunowego na świecie jest lutnia (słowo to jest używane tutaj do określenia rodziny, a nie wyłącznie lutni renesansowej Europy). Charakterystyczna struktura składa się z zamkniętej komory dźwiękowej lub rezonatora, ze sznurkami przechodzącymi przez wszystkie lub jej część oraz z szyjką, wzdłuż której rozciągają się sznurki. Gracze przesuwają palcami w górę iw dół szyi, skracając tym samym wibrującą część strun i produkując różne boiska. samisen samisen Uliczny muzyk grający japońskiego samisena. DO’Neil.
W lutni część komory rezonansowej, nad którą przechodzą struny, nazywa się brzuchem, a druga strona rezonatora nazywana jest grzbietem. Część między grzbietem a brzuchem jest bokiem lub żebrem. Lutnia może zostać zerwana palcami lub plektronem albo może być pochylona, ​​ale środki produkcji dźwięku nie wpływają na istotną morfologiczną tożsamość zszarpniętych, uderzonych i pochylonych lutni. Historycznie, szaty mogą być podzielone na skóry i brzuchy; w większości kultur euroazjatyckich istnieją przykłady obu typów obok siebie. Na przykład w Iranie drewnianą dzwoneczką jest „sucha”, a smolistą brzuchem jest smoła; w Stanach Zjednoczonych to odpowiednio gitara i banjo.
W Japonii lutnia drzewna jest biwa, a samisen ma brzuch i grzbiet skóry. Chińskie skrzypce (pochylone lutnie) mają zwykle brzuch skóry i, podobnie jak banjo, otwarte plecy. Dwie różne odmiany lutni różnią się dźwiękiem i strukturą, a metody budowy, barwa, historia i powiązania symboliczne różnią się znacznie. Drugi podział dotyczy kształtu instrumentu; na przykład, lutnia właściwa ma okrągły grzbiet, a gitara płaska. ‚ūd ‚ūd Ir, z Iranu, z charakterystycznym drewnianym brzuchem i skośnym pegboxem. Wibracje strun lutni są przekazywane do komory rezonansowej przez mostek, który utrzymuje strunę nad brzuchem lutni; rezonator powiększa wibracje i przekazuje je do powietrza. Twórcy zwracają ogromną uwagę na wybór i kształtowanie materiału na brzuch: jeśli jest on z drewna, musi być wybrany i postarzony z dużą ostrożnością i strugany do zalecanej grubości; jeśli jest ze skóry, musi być zrobiony tylko z pewnych materiałów. (Brzuch japońskiego samisen jest najlepiej wykonany ze skóry kotki, drewniany brzuch portorykańskiego cuatro najlepiej skonstruowany z drewna z żeńskiego drzewa jagrumo, które zostało dobrze doprawione i, jeśli to możliwe, wzięte ze starego dom.) Od końca 20 wieku, syntetyczne materiały w dużej mierze zastąpiły brzuchy skóry. Większość strun lutniowych tradycyjnie wytwarzano z jelit zwierzęcych (jelit), metalu lub jedwabiu, chociaż n

Budowa drewnianych instrumentów muzycznych

Instrumenty zbudowane są z wielu sklejonych kawałków drewna; kształtowanie zakrzywionych elementów odbywa się poprzez żłobienie i struganie (jak w brzuchu skrzypiec) lub przez ogrzewanie i naciskanie w ramce (bokach skrzypiec lub gitary).

Instrumenty drewniane

Płyty rezonansowe, najważniejsza część systemu rezonansowego instrumentów strunowych, są starannie planowane w celu zlikwidowania tolerancji. Metody produkcji masowej nie nadają się do produkcji wysokiej jakości chordofonów, ponieważ żadne dwa kawałki drewna nie są dokładnie takie same pod względem akustycznym; każdy kawałek drewna wymaga specjalnej oceny i leczenia. Idealnie więc instrumenty strunowe najwyższej jakości muszą być wykonane indywidualnie. Produkcja fortepianów stanowi częściowy wyjątek od tej reguły, ale nawet w fabryce fortepianu indywidualne traktowanie i kunszt są dozwolone. Nowoczesny fortepian jest wytworem kilku różnych fabryk. Żeliwne ramy wykonane są przez wyspecjalizowane odlewnie, a stalowe łańcuchy, klawiatury i działania (mechanizmy uderzające w struny) są produkowane przez wyspecjalizowane firmy. Każdy z tych procesów wymaga doświadczonego rzemieślnika, a prace związane z montażem, polerowaniem, regulacją i regulacją tonów wymagają godzin poświęconych indywidualnej uwagi każdemu z instrumentów. płyta rezonansowa płyta rezonansowa Część płyty rezonansowej pianina stojącego.

Ciągłe próby i ulepszenia

Konstrukcja i konserwacja zachodnich instrumentów smyczkowych były na ogół komplikowane przez wieki przez ciągłe podnoszenie standardowego nachylenia, wymagające naciągnięcia struny. Starsze instrumenty (takie jak skrzypce Stradivari) zostały poddane dodatkowemu fizycznemu obciążeniu i dlatego potrzebowały cięższych bas-barów (szelki pod brzuchem). Jak już wspomniano, metody produkcji dźwięku na instrumencie strunowym obejmują oskubywanie, uderzanie, pochylanie i dmuchanie. Sznur wibruje w złożony sposób: cały ciąg wibruje w jednym segmencie (wytwarzając podstawowy skok), a różne segmenty jednocześnie wibrują niezależnie, aby wytworzyć podteksty. Wynikowy dźwięk jest naprawdę słaby, chyba że instrument jest wyposażony w rezonator wzmacniający dźwięk. Kształt rezonatora jest bardzo różny. Wpłynęły na nią materiały, narzędzia i technologia dostępna w społeczeństwie, symboliczne znaczenie kształtu i dźwięk pożądany przez kulturę.

Ostatni czynnik wydaje się być regulowany przez pierwsze trzy; to znaczy, określony kształt rezonatora wpływa na strukturę instrumentu, wydobywając z niego pewną barwę (charakterystyczny kolor tonu), który to społeczeństwo określa jako atrakcyjnie brzmiące. Jednym z najjaśniejszych przykładów podstawowego znaczenia kształtu rezonatora dla instrumentu muzycznego jest łuk z afrykańskiego ust (łuk muzyczny, który gracz częściowo wkłada w usta). Zmieniając rozmiar i kształt jamy ustnej, uderzając lub wyrywając pojedynczą, niefałdowaną strunę, gracz wytwarza wyraźnie wyczuwalną, jeśli cichą, melodię, która istnieje tylko dlatego, że zmiany w jamie ustnej uwydatniają różne podteksty. W przypadku instrumentów strunowych z trwale zamocowanymi rezonatorami wielkość, wymiary, kształt otworów, grubość i usztywnienie powierzchni rezonansowych w znacznym stopniu określają, które podteksty zostaną podkreślone, a tym samym, jaki będzie dźwięk instrumentu. Na przykład na dobrze wykonanych skrzypcach rezonans ciała zamkniętego w ciele instrumentu i brzucha powinien być zbliżony do dwóch pasm A i D, wzmacniając i barwiąc te tony i ich tony . Na jakość dźwięku strunowego ma również wpływ grubość i materiał strun; przede wszystkim jednak wielkość i kształt rezonansowej bryły, a zwłaszcza materiał, gęstość i grubość płyty rezonansowej decydują o brzmieniu instrumentu.

Drewno – im starsze, tym lepsze

Znany hiszpański producent gitar, w udanej próbie udowodnienia wagi brzucha gitary, kiedyś skonstruował instrument – znakomity – z papier-mâché (akustycznie martwy materiał), z wyjątkiem starannie dobranego i kutego drewniana płyta rezonansowa. Twórcy poświęcają dużą część swoich umiejętności i wiedzy na wybór materiału do pudła rezonansowego; twórca drewnianych instrumentów preferuje stare drewno, ponieważ jest suche i dobrze przyprawione. Dlatego niektórzy producenci gitar znajdują płyty rezonansowe odrzuconych fortepianów niezwykle odpowiednich do swoich celów; twórcy klasycznej chińskiej cytryny, czyli qin, preferowali stare trumny lub dobrze wysezonowane drewno ze starych drzew. Na barwy uderzanego lub oskubanego instrumentu strunowego wpływa również sposób ustawienia struny w ruch. Sznurek skubany z ostrym końcem (paznokieć gracza lub plastikowy plektron) uwydatnia wyższe podteksty, tworząc w ten sposób „jasną” jakość dźwięku. Natomiast miękka podkładka, taka jak ta na młotku fortepianowym, podkreśla podstawowy ton. Względna twardość młotka na fortepianie jest zatem krytyczna

Jan Sebastian Bach – lekcja nr 1

Słów kilka o J.S. Bachu – lekcja nr 1

J.S. Bach był prawdopodobnie największym mistrzem muzyki, jaki kiedykolwiek żył. Ponieważ jestem aktywnym wirtuozem pianina i staram się znaleźć inspirujące przykłady, które pomogą mi zmotywować moją pracę, nauczyłem się doceniać przykład życia Bacha (nie tylko jego dzieła) jako doskonały model zarówno życia, jak i muzykalności. Kiedy byłem w piątej klasie, poproszono nas o sporządzenie raportu z książki o dowolnej historycznej postaci, którą chcieliśmy. Zgadłeś, wybrałem Bacha. Odtąd książki, które czytałem, utwory, których słuchałem, a nawet doświadczenia życiowe, które miałem jako praktyk muzyki, pogłębiły mój szacunek dla tego człowieka.

Pierwsza lekcja, której nauczyłem się od J.S. Bacha, którą chciałbym się podzielić, to to, że był człowiekiem, który studiował dzieła innych. Dowiedziałem się, kiedy robiłem raport z książki w piątej klasie, że Bach studiował dzieła tych, którzy byli przed nim, jak na przykład Vivaldiego. Musiał bardzo się starać, żeby dostać manuskrypty Vivaldiego, a następnie w nocy musiał skrycie je kopiować przy świecach dla własnych badań. Podróżował przez kilka dni, by dotrzeć do koncertów, które, jak sądził, dadzą mu trochę muzycznej mądrości. Raz po raz udowadniał, że ma pasję do jakiejkolwiek dostępnej mu wiedzy. Wiele razy w dzisiejszym społeczeństwie szukamy „nowego” lub „trendu”, ale lekcje od tych, którzy przyszli przed nami, od tych, którzy stworzyli dzieła, które wytrzymały próby czasu, mają często większą wartość.

Przyszłość opiera się na lekcjach, których nauczyliśmy się z przeszłości. Wiele osób nie czerpie inspiracji z przeszłości, myśląc, że to w jakiś sposób utrudni ich wizję i nadzieję na lepszą przyszłość. Zauważyłem jednak, że im więcej wiem o przeszłości, tym większe będzie moje zrozumienie przyszłości (jak historia ludzka ma tendencję do powtarzania się). Studiując życie Bacha, jako mistrza muzyki, odkryłem, że wiele z tych samych trudności, które miał, może być dla mnie bardzo dobrym rozwiązaniem (chociaż mam łatwiejsze życie!). Wiedząc, co się z nim stało, pomaga mi poruszać się w tej lub w podobnych sytuacjach. Przynajmniej daje mi to pewność, że ktoś inny osiągnął sukces przede mną. Więc moja pierwsza lekcja dla was jest następująca: Spójrz w przeszłość na tych, którzy żyli i stworzyli przed tobą i wykopali ukryty skarb. Możesz być zaskoczony tym, co znajdziesz!

jan sebastian bach pianino kompozytor

Średniowieczna lira i harfa

Liry średniowiecznej Europy Zachodniej (IV-XII wiek) miały od pięciu do siedmiu strun i, sądząc po materiałach ikonograficznych, grano w sposób bardzo podobny do mutingowej techniki Etiopii.

Lira i harfa – duży potencjał muzyczny oraz prestiż

Późniejsze liry z Europy Północnej były czasami grane z łukiem; ich kształty są znacznie zróżnicowane, ale najwyraźniej istniał zarówno prostokątny kształt podobny do kithara, jak i zaokrąglony kształt liry. Harps Dzięki trzem podstawowym elementom – pewnej liczbie strun o nieregularnej długości, rezonatorowi i instrumentom szyjnym rodziny harfy wykazują niezwykłą różnorodność konstrukcji. Struny tak zwanej otwartej harfy są przymocowane na jednym końcu do rezonansu rezonatora; na drugim końcu są przymocowane do szyi instrumentu, który rozciąga się od rezonatora, w łuku lub pod ostrym kątem.

Jeśli instrument ma dodatkowy słupek, który łączy koniec szyjki z rezonatorem, nazywa się go „harfą ramową”. Bez względu na kształt rezonatora, trajektorię szyi lub otwartą lub zamkniętą konstrukcję, płaszczyzna struny harfy leżą prostopadle – w przeciwieństwie do równoległości – do płaszczyzny płyty rezonansowej. To przede wszystkim ta orientacja struny-pudło odróżnia harfy od innych chordofonów. Łukowa lub łukowata harfa znana była w Egipcie już od 3000-4000 pne; jego gracz klęka lub stoi, wspierając harfę na ramieniu. Harfy tego typu można znaleźć w Zachodniej i Środkowej Afryce, gdzie często zaopatrzone są w rozbudowane antropomorficzne rzeźby i rezonatory pokryte skórą. Wówczas harfa łukowa jest tradycyjną afrykańską formą używaną na tym kontynencie przez co najmniej 5000 lat.

 

Instrument uwielbiany w Afryce

Ugandyjski muzyk grający na harfie ennanga. Ugandyjski muzyk grający na harfie ennanga. Gerhard Kubik Na harfie kątowym wsparcie przypominające łuk zastąpiono dwiema poprzeczkami prostopadłymi do siebie; struny są rozciągnięte między nimi pod kątem 45 °. Wydaje się, że ten typ pochodzi z Asyrii, choć czasami występuje w Egipcie i Grecji. Jeden model rozprzestrzenił się w Azji Środkowej i Azji Wschodniej aż do Japonii.

Harfa

 Ramowa harfa jest charakterystyczna dla średniowiecznej i współczesnej Europy; kształt jego ramy jest mniej więcej trójkątny, a rama wzmocniona jest filarem, który otacza łańcuchy w formie trójdzielnej struktury. Do tej kategorii należy współczesna harfa orkiestrowa Europy oraz stara irlandzka i szkocka harfa. We wszystkich tych instrumentach poprzeczka trzymana najbliżej gracza jest pustą komorą rezonansową. Tak zwana harfa Briana Boru (XIV w.), Obecnie w Trinity College w Dublinie, ma około 32 cali (80 cm) wysokości, z 36 mosiężnymi strunami; skrzynia dźwiękowa jest wyrzeźbiona z jednego kawałka wierzby, a szarpana jest przez paznokcie.

Cynizm – definicja

Co to jest cynizm i skąd się się wywodzi ?

 

Cynizm jest starożytną grecką doktryną etyczną, która głosi, że celem życia jest żyć życiem Cnoty zgodnie z Naturą (która wymaga tylko niezbędnych rzeczy niezbędnych do egzystencji).

Oznacza to odrzucenie wszystkich konwencjonalnych pragnień dotyczących zdrowia, bogactwa, władzy i sławy oraz życie w sposób wolny od wszelkich dóbr i własności. Jednakże, zamiast wycofywać się ze społeczeństwa, cynicy powinni żyć w pełnym blasku spojrzenia publicznego i byliby zupełnie obojętni wobec wszelkich zniewag, które mogą wynikać z ich niekonwencjonalnego zachowania. Ich sposób życia wymaga ciągłego szkolenia (zarówno umysłu, jak i ciała), a nie tylko rezygnacji z odpowiedzialności i nihistycznego stylu życia. Cynicy wierzyli, że świat należy do wszystkich, i że cierpienie jest spowodowane fałszywymi osądami tego, co cenne, oraz bezwartościowymi zwyczajami i konwencjami, które otaczają społeczeństwo. Widzieli także swoją pracę jako strażnika ludzkości, oraz ewangelizowania i ogłaszania ludzi o błędach ich dróg. Byli szczególnie krytyczni wobec wszelkich przejawów chciwości, które uważali za główną przyczynę cierpienia. Wiele ich pomysłów zostało później pochłoniętych przez stoicyzm. Chociaż nigdy nie istniała oficjalna doktryna cynicka, podstawowe zasady można podsumować w następujący sposób:

  • Celem życia jest szczęście, czyli życie zgodne z Naturą.

  • Szczęście zależy od bycia samowystarczalnym i mistrza nastawienia mentalnego.

  • Samowystarczalność osiąga się, żyjąc życiem Cnoty.  

  • Droga do cnoty to uwolnienie się od wszelkich wpływów (np. Bogactwa, sławy, władzy itd.), Które nie mają wartości w przyrodzie.  

  • Cierpienie jest spowodowane fałszywymi osądami wartości, które powodują negatywne emocje i złośliwy charakter.


Termin „cynik” wywodzi się z greckiego „kunikos” (co oznacza „pies”), prawdopodobnie jako pejoratywne odniesienie do bezwstydnego odrzucenia przez pierwszych Cyryli konwencjonalnych manier i ich decyzji o życiu na ulicach. W powszechnym użyciu „cynizm” oznacza skłonność do niewiary w szczerość lub dobro ludzkich motywów i działań oraz tendencję do wyrażania tego przez szyderstwa i sarkazm.


Historia cynizmu

Powrót do początku. Pitagoras i jego zwolennicy opowiadali się za prostym życiem w wiekach poprzedzających cynikików. Na początku VI wieku pne. scytyjski mędrzec o imieniu Anacharsis łączył zwykłe życie z krytyką greckich obyczajów w sposób, który stałby się standardem wśród cyników. Jednak najbardziej bezpośrednim wpływem na szkołę cyników był Sokrates. Chociaż nie był ascetą, wyznał miłość cnoty, obojętność wobec bogactwa i pogardę dla ogólnej opinii. Prawdziwym założycielem cynizmu był Antisthenes (ok. 445 – 365 r.), Który był jednym z najważniejszych uczniów Sokratesa na początku piątego wieku. Głosił życie w ubóstwie, ale jego nauki obejmowały także język, dialog i literaturę, a także czystą etykę, na której skupili się późniejsi cynicy.
Po Antistenesie pojawił się Diogenes z Sinope (który mieszkał w wannie na ulicach Aten i jadł surowe mięso, przyjmując cynizm do swoich logicznych skrajności), a także przez Crates of Thebes (ok. 365-285 pne), który rozdał wielką fortunę, aby mógł żyć w cyniickim ubóstwie w Atenach. Diogenes dominuje w historii cynizmu jak żadna inna postać,  zaczął być postrzegany jako archetypowy cyniczny filozof. Przyjął styl samowystarczalności („autarkeia”), oszczędności („askesis”) i bezwstydu („anaideia”) i był znany z gryzącej satyry i dowcipu. Wraz z powstaniem stoicyzmu w III w pne, cynicyzm jako poważna działalność filozoficzna przeszedł upadek i dopiero w czasach rzymskich nastąpiło ożywienie cynizmu. Cynicyzm rozprzestrzenił się wraz z powstaniem Cesarskiego Rzymu w 1. wieku, a Cynicy mogli być błagani i głoszeni w miastach Imperium Rzymskiego, gdzie traktowani byli mieszaniną pogardy i szacunku. Wydaje się, że cynizm rozkwitł w IV wieku, w przeciwieństwie do stoicyzmu, który od dawna już upadał. Cynizm ostatecznie zniknął pod koniec 5. wieku, chociaż wiele jego ascetycznych pomysłów i retorycznych metod zostało przyjętych przez wczesnych chrześcijan.

Łuk, cytra – ciekawe dawne instrumenty

 Najmniej złożonym instrumentem typu cytra jest łuk muzyczny, ukształtowany bardzo podobnie do łuku myśliwego. (Muzyczna łuk jest czasami klasyfikowana jako harfa.) Pojedyncza struna łuku jest uderzona lub uderzona, a wysokość może być zmieniana poprzez zmianę napięcia struny lub użycie ust gracza jako rezonatora oraz zmianę jego rozmiaru i kształtu, w ten sposób podkreślając różne harmoniczne.

Łuk – siła tkwi w prostocie

Jest to ulubiony instrument w równikowej Afryce i Brazylii, a także w Nowej Gwinei. berimbau berimbau Brazylijski łuk muzyczny, berimbau. Wesleyan University Virtual Instrument Museum (www.wesleyan.edu/music/vim) Oprócz muzycznych łuków, istnieją dwa ważne podziały tej kategorii. Tak zwana rodzina długich cytatów występuje tylko w Azji Wschodniej; ponieważ jego charakterystyczna komora rezonansowa jest lekko wypukła, tego typu instrumenty są czasami nazywane półtonowymi cytrami. Większe modele mogą mieć szerokość prawie jednej stopy (30 cm) i długość większą niż 6 stóp (180 cm); istnieje różna liczba ciągów często dostarczanych z ruchomymi mostami. Instrumenty te, których najbardziej znanym przykładem jest japoński koto, wydają się ostatecznie wywodzić z cytryn lampowych wykonanych bezpośrednio z kawałków bambusa.
Uważa się, że bambusowe prototypy są idiochorystyczne, ponieważ ich struny, będące częścią samego bambusa, są obluzowywane z twardej powierzchni rury, do której pozostają przyczepione na każdym końcu. Następnie producent wstawia małe mostki na skrajach strun. (Istnieją różne modyfikacje i transformacje tej zasady, takie jak bambusowa rura valiha z Madagaskaru i sasandu z Roti w Indonezji, w której struny druciane zastępują idiochoryczne.) Wszystkie długie, zakrzywione powierzchnie azjatyckich cytów koto typ może zawdzięczać coś tej idiochorycznej zasadzie. W tradycji wschodnioazjatyckiej najstarszą cytrą jest siedmio-strunowa qin, która wydaje się pochodzić z dynastii Shang (ok. 1600-1046 pne). Japoński wagon i koto, koreański kayagŭm i chiński zheng pasują do tej ogólnej kategorii. Innym ważnym poddziałem rodziny cytów jest płaska cytra; w Afryce zwykle powstaje z wydrążonej deski, nad którą są zamocowane sznury (cytra z desek) lub z pojedynczych wąskich puszek połączonych ze sobą, z których każdy ma jeden idiochordyczny sznurek (cytra tratwa).

Cytra z pudełka

Typowa cytra z pudełka jest prostokątnym lub, częściej, w kształcie trapezu pustym pudełkiem, z sznurkami, które są uderzane lekkimi młotkami lub szarpane. Przykładami tego pierwszego są perski sanṭūr i jego chińska pochodna, yangqin („obca cytra”); cimbalom Europy środkowo-wschodniej; i fortepian (który jest czymś w rodzaju cymbała z klawiaturą). Najbardziej znaną oskubaną cytrą skrzynkową jest arabski qānūn i jego różne pochodne, w tym klawesyn (oskubana cytra kontrolowana przez klawiaturę). W Europie rozwinęły się rozmaite zryty cytry z podstrunnicą pod jedną lub kilkoma strunami. W Stanach Zjednoczonych popularne cytrowe cytry zawierają młotkowany cymbały, wyróżniające się na tle muzyki ludowej z początku XX wieku, oraz autoharp, który jest wyposażony w tłumiki, które uniemożliwiają dźwięki niechcianych strun, dzięki czemu stosunkowo łatwo można grać na akordach. Struckie cytry są czasami określane mianem dulcimerów, a nieodrzucone oskubane psaluchy, po instrumentach europejskich używających tych nazw.
Również harfy eolskie z XVIII i XIX-wiecznej Europy nie były wcale harfami; były to raczej cytrusowe cytrusy. młotkowany cymbały młotkowany cymbały Północnoamerykańskie młotkowane cymbały. Wesleyan University Virtual Instrument Museum (www.wesleyan.edu/music/vim) Liry Rodzina lirów, choć miała ogromne znaczenie w starożytnych centrach Babilonu, Egiptu i Grecji, znajduje się obecnie tylko w kilku obszarach Afryki Wschodniej. Lira wykonana jest z owalnej, okrągłej lub prostokątnej komory dźwiękowej (zazwyczaj brzuchaty); z tego rezonatora wystają dwa ramiona; są połączone na górze przez poprzeczkę; struny rozciągają się od poprzeczki nad brzuchem, z którym są połączone mostem. Te struny nie są normalnie zatrzymywane, ale mogą być wibrujące na całej ich długości, gdy są zrywane przez wykonawcę.
W Etiopii i Erytrei, gdzie lira pozostaje w powszechnym użyciu, istnieją dwa charakterystyczne typy, jak było w starożytnej Grecji. 10-strunowa beganna (która odpowiada starożytnej greckiej kithara) jest dużym, ciężkim, prostokątnym instrumentem, który jest uważany przez chrześcijańskich Etiopczyków za instrument dany przez Boga, który przyszedł do nich od króla Dawida; używa się go oczywiście do muzyki sakralnej. Mniejsza lira, krar (starożytna grecka lira), ma rezonator w kształcie misy i jest zdecydowanie świecka w użyciu i konotacjach; w rzeczy samej, tradycja etiopska i erytrejska rzuca to jako narzędzie szatana. Konstrukcja

Nauka gry na gitarze klasycznej

Jak się nauczyć gry na gitarze klasycznej


Zanim przejdziesz do właściwej gry na gitarze klasycznej, bardzo polecam zrobienie sobie krótkiego filmu na temat swojego obecnego grania. Nie musisz tego teraz oglądać.Po prostu nakręć film i zachowaj go na później. To tylko punkt odniesienia, który w ciekawy sposób uświadomi Ci przyszłe postępy i zmotywuje do nauki.To nie musi być doskonałe i nikt nigdy nie musi tego widzieć. Ale docenisz swoje umiejętności wykonując ten mały krok.

Daj się ponieść muzycznej pasji.

Jeśli chcesz szybko pójść do przodu, możesz wykorzystać wszystko, czego się nauczyłeś wcześniej.
Oczywiście powinieneś pamiętać o ważnych rzeczach, np. Jak grać w akordy i skale. Ale jeśli ujawnisz jakieś pomysły, przekonania lub założenia dotyczące tego, jak robić rzeczy lub co jest „cool”, będziesz postępował znacznie szybciej.

(Jest to czasami określane jako „umysł dziecka” lub „pusty łupek” .Jeśli otworzysz się całkowicie na nowe pomysły, dostaniesz je!)

Gitara klasyczna ma swoje wymagania

Kiedy masz zamiar przejść na gitarę klasyczną, zobowiązujesz się do robienia rzeczy, które sprawdziły się przez wieki. Jeśli powszechna wiedza w świecie gitar klasycznych mówi, aby podnieść szyję gitary, zrób to. Nie próbuj wycisnąć z gitary klasycznej nowatorskiej techniki. Nie będzie to miało sensu.

Zawsze możesz wrócić do tego, co już robisz. Zawsze możesz zdecydować się na kompromis tymczasowo z jakiegoś większego powodu (np. Jeśli nie chcesz, aby Twoi przyjaciele widzieli Cię siedzącego i trzymającego gitarę w zabawny sposób). W praktyce rób wszystko w sposób prawidłowy – tak jak uczą w szkole.

gitara klasyczna

Zaangażuj się w ramy czasowe – trzeba ćwiczyć

Coraz częściej ulepszamy naszą klasyczną grę na gitarze. To tak, jakby obserwować rosnącą trawę.
Z tego powodu zbyt często można się zastanawiać nad oceną swojej gry.
Zamiast tego, najpierw warto zobowiązać się do określonego czasu lub liczby godzin, które będziesz wiernie ćwiczyć przed dokonaniem oceny postępów. O ile ma to miejsce w dowolnym czasie, 20 godzin to odpowiednia ilość czasu w początkowym okresie próbnym.

Możesz śledzić to na zegarek lub po prostu oszacować. Jakkolwiek wybierzesz, powinieneś być w stanie dostrzec poprawę i mieć więcej wglądu w codzienne doświadczenia i wymagania po 20 godzinach.

Gorąco polecam to napisać. Po początkowym okresie ćwiczeń obejrzyj film nakręcony na początku i zanotuj, co teraz robisz inaczej.

Jeśli zdecydujesz się na pozostanie przy tym, nagraj kolejne wideo i zachowaj je przy pierwszym. Gdy potrzebujesz zachęty, możesz oglądać swoje filmy i być zachęconym do tego, jak daleko nauczyłeś się gry na gitarze klasycznej.

 

Oglądaj te filmy wideo ze swoją grą na gitarze

Obejrzyj poniższe filmy, aby poznać podstawowe ruchy, do których strzelamy, oraz pułapki, których należy unikać. Niech te zasady kierują wszystkim, co robisz, i opierają się na decyzjach, które musisz na nich wykonać.

Powstawanie dźwięku

Powstawanie dźwięku pierwsze instrumenty muzyczne

Ze względu na własną strukturę ludzkie ucho dodaje i odejmuje nieco od zewnętrznego dźwięku. Jest na przykład stosunkowo niewrażliwe na ciśnienie akustyczne o niskiej częstotliwości, ale jest wyjątkowo wrażliwe na drobne zmiany wysokości dźwięku. Jednocześnie może zaakceptować dużą liczbę niuansów. Na całym świecie istnieje duża i różnorodna liczba systemów tonalnych, najstarszych pochodzących z Chin. Najstarszym znanym z nich na Zachodzie jest tak zwany system pitagorejski, wyartykułowany przez słynnego greckiego filozofa z VII wieku i matematyka Pitagorasa; inne obejmują określony temperament, po prostu intonację i równy układ, metody dostrajania obliczeń, które różnią się nieznacznie w dokładnym rozmiarze, który przypisują interwałom w oktawie.

Muzyka to w matematyka

Wszystkie te systemy w pewnym stopniu reprezentują teoretyczne koncepcje matematyczne, a ich źródła należy szukać raczej w systemach tajemnych numerologii niż w praktycznym muzykowaniu. Stąd „strojenie” i „gra w harmonię” niekoniecznie odnoszą się do tej samej rzeczy; gracze i tunele wprowadzają stałe poprawki do wszelkich podstawowych matematycznie wyznaczonych ram, zgodnie z ich oceną i doświadczeniem. Innymi słowy, nawet jeśli dany „naukowy” system strojenia zarysowuje skale i tryby, instrumentalista, który gra na instrumencie o dużej elastyczności (na przykład skrzypce) spędza dużo czasu w przestrzeniach pomiędzy nutami przypisanymi w danej skali. Na przykład japońska cytra (koto) może być dostrojona do wielu stałych systemów; Niemniej jednak jego odtwarzacz wytwarza wiele mikrotonalnych (wykorzystujących interwały, które różnią się od równo oddalonych półtonów muzyki zachodniej) wariacje na temat tych stałych tonów poprzez manipulację strunami. Osoba grająca wietnamski dan bau monochord tworzy wszystkie smyczki i niuanse na metalowym sznurku, ciągnąc za elastyczny bambusowy trzon, do którego jest przymocowany.

Strojenie co do grosza? To nie takie proste.

W zachodniej muzycznej tradycji, ponadto, stroiciele fortepianu nie pomyśleliby o strojeniu całkowicie zgodnie z zasadami dobrego temperamentu; raczej używają tak zwanego rozciągniętego strojenia, w którym niedostrzegalnie wyostrzają (podnoszą) wysokości podczas ich wznoszenia, dzięki czemu najwyższe dźwięki są stosunkowo ostrzejsze niż najniższe. Dochodzenie wykazało, że gracze grający na sznurku raczej grają w Pythagorei niż w dobrze usposobionym systemie. Niespójności są zatem nieodłączne we wszystkich systemach strojenia; twórcy strun lutowanych – takich jak gitara i grecki laouto (rodzaj lutni z ruchomymi progami) – działają na zasadzie połączenia uszu i reguły kciuka, gdy wkładają lub regulują progi (znaczniki pozycji nut – np. z jelit lub drutu) w podstrunnicy. Instrumenty takie są gryzione zgodnie z „regułą osiemnastej”, w której pierwszy próg umieszczany jest w odległości jednej osiemnastej od wierzchołka do dołu struny, drugi, jeden-osiemnasty od odległości od pierwszego progu do dołu, i tak dalej. Nawet gdyby ta metoda wytworzyła doskonałą akustycznie skalę (której nie ma), odtwarzacz nie byłby w stanie odtworzyć tego dokładnie, ponieważ gdy naciska strunę na klawiaturę, sznur jest rozciągnięty, a zatem jest nieco wydłużony. Dlatego akt zatrzymania sznurka w jego dokładnym środku daje nutę nieco ostrzejszą niż oczekiwana oktawa powyżej otwartego sznurka. Mimo to trwają poszukiwania akustycznie doskonałego systemu strojenia.

Powstawanie instrumentów

Chociaż metody konstrukcyjne różnią się znacznie w zależności od obszaru i instrumentu, istnieje niewielka liczba podstawowych problemów, które należy pokonać przez twórcę instrumentów strunowych. Zasadą, która umożliwia dźwiękom chordofonów, jest napięcie struny; w tym samym czasie napięcie jest destrukcyjne dla instrumentu, ponieważ dosłownie dąży do jego rozerwania. Ciało instrumentu musi więc być wykonane z mocnego materiału; musi być wzmocniony, a jednocześnie nie może być tak sztywny, aby nie mógł łatwo rezonować – tj. wytwarzać dodatkowej wibracji intensyfikującej drgania sznurka. Wyzwanie polegające na pogodzeniu się z tymi przeciwstawnymi potrzebami jest kluczowe dla producenta chordofonów. Klimat również ma wyraźny wpływ na instrumenty muzyczne: wilgoć rozszerza drewniany instrument, a suchość go zawęża. Spośród tych czynników suchość jest najbardziej szkodliwa, ponieważ skurcz drewna faktycznie odrywa instrument od siebie. W ciągu wieków zużyto wiele energii w badaniach różnych lakierów, szelaków, klejów i uszczelniaczy. Wielu producentów woli wykonywać instrumenty w suchych warunkach, ponieważ ekspansja spowodowana wilgocią raczej nie okaże się tak szkodliwa jak skurcz spowodowany suchością. Oprócz rodziny instrumentów południowoazjatyckich znanych jako lutnie łodziowe – które z definicji są wycinane z pojedynczego bloku drewna – i kilku innych chordofonów, w tym japońskiej biwa (lutnia), fragmentów koto (cytra) i często portorykański cuatro (lutnia) – ciała większości drewnianych instrumentów są skonstruowane

budowa instrumentów (lutnia) – struny z jelit czy z nylonu?

Nylon stał się powszechnym zamiennikiem jelita. Niezależnie od materiału, każdy ciąg musi mieć jednakową grubość na całej długości. Niektóre lutnie mają tylko jeden ciąg, ale zdecydowana większość ma trzy, cztery lub więcej.

Lutnie, banjo – struny, budowa

Można rozróżnić bardzo różne ustawienie strun W strojach lutni, choć czwarte i piąte (interwały o wielkości czterech i pięciu tonach zachodniej skali siedmio-nutowej, od C do F i C do G) dominują w wielu miejscach, każdy instrument może być inaczej dostrojony z jednego miejsca, elementu lub odtwarzacza do drugiego. Funkcjonalnie ważniejsze jest pytanie, czy lutnia jest martwiąca się czy nie. Łatwo jest zmienić z jednego skoku na inny na nieodwzorowanym instrumencie przesuwając palec wzdłuż sznurka, ale można to również zrobić na instrumencie z bardzo wysokimi progami (japońska biwa, indyjska vina) przez naciskanie – a więc rozciąganie – sznur do wnęki między dwoma progami. Instrumenty z niskimi progami (gitara, banjo, lutnia europejska i skrzypce) występują głównie na Zachodzie, gdzie używany jest ograniczony i wyraźnie zdefiniowany system tonalny i gdzie znaczące zmiany mikrotonalne w tonacji nie są konieczne. Nawet tutaj jednak gracze udaje się produkować mikrotonalne odmiany, slajdy i wibracje na instrumentach z progami.

Bardzo ciekawe rozwiązania w poszczególnych rejonach świata

Wiele środkowoazjatyckich lutni, takich jak Dutra, używa ruchomych jelita lub nylonowych progów, które można dopasować do trybu muzyki. Metalowe progi indyjskiego sita są związane sznurkami z tego samego powodu. Muzyk grający na banjo, który jest rodzajem dźwięcznej lutni. Muzyk grający na banjo, który jest rodzajem dźwięcznej lutni. Dzięki uprzejmości Val Chandler Skrzypce można odróżnić od innych lutni tylko sposobem, w jaki jest grany – zwykle z łukiem z włosia końskiego. Praktyka wcierania sznurków za pomocą tego narzędzia jest niepewna pod względem wieku i pochodzenia, ale wydaje się, że pojawiła się prawie równocześnie (w wieku 9-10 wieku) w Chinach, Jawie, świecie arabskim, Bizancjum i Europie. Podobnie jak w przypadku innych lutni, istnieje fundamentalny podział między instrumentami skórnymi i drewnem. (Te pierwsze są znacznie częściej spotykane na skrzypcach niż te ostatnie, które występują głównie w Europie.) Muzycznie bardziej znaczący jest jednak podział pomiędzy skrzypcami, w których palec gracza w rzeczywistości nie wciska struny do podstrunnicy ( ale raczej przesuwa się w górę iw dół łańcucha), a skrzypce z podstrunnicą (na przykład skrzypce).

Gra paznokciem – czemu nie?

Mongolski morin huur (również pisane khuur) jest wyjątkowy, ponieważ dwa struny są wystarczająco daleko nad podstrunnicą, że większość stanowisk jest palcowana paznokciem, a nie końcem, jak to zwykle w innych częściach świata. Na skrzypcach bez podstrunnic (w tym chińskiego erhu, arabskiej rababy i jej azjatyckich krewnych, różnych afrykańskich skrzypiec i południowoazjatyckich sarangi), lewa ręka gracza jest w stanie poruszać się z ekstremalną elastycznością w górę iw dół sznurka, co czyni najsubtelniejszą możliwy rodzaj przegięcia.

Podobnie jak w przypadku innych lutni, fiddles może mieć tylko jeden ciąg (Tuareg imzad) lub prawie 40 (sarangi); na tym ostatnim większość struny nie są bezpośrednio dotykane lub odtwarzane przez odtwarzacz, ale wibrują ze współczuciem, gdy inne struny są wprawiane w ruch, dając w ten sposób pełniejszy rezonans. Przykłady, oprócz sarangi, obejmują norweski skrzypek Hardangera, szwedzki nyckelharpa i viola d’amore. Sam łuk skrzypiec jest generalnie skonstruowany w taki sposób, że gracz może dokręcić lub poluzować włosy według własnego uznania; na większości instrumentów smyczkowych gracz jest w stanie dokonywać natychmiastowych zmian, manipulując włosami łuku ręką podczas gry, tworząc różne jakości tonów. Łuk skrzypcowy, udoskonalony na początku XIX wieku przez Franƈois Tourte, ma mechanizm śrubowy, którego nie można zmienić podczas gry. Większość łuków ma kształt łuku, ale łuk Tourte’a wykonany jest na złożonej krzywiznie, do której można przyłożyć znaczne napięcie, co umożliwia zastosowanie dużego nacisku na struny. Łuki dwuostrunowych skrzypiec Chin (takich jak erhu i jinghu) i Korei (haegŭm) przechodzą między strunami, dzięki czemu można wykorzystać obie strony włosów.

Fortepian

 

Fortepian akustyczny – historia

Fortepian jest akustycznym, strunowym instrumentem muzycznym wymyślonym we Włoszech przez Bartolomeo Cristofori około roku 1700 (dokładny rok jest niepewny), w którym struny uderzane są młotkami. Gra się za pomocą klawiatury, która jest rzędem klawiszy (małych dźwigni), którą wykonawca naciska lub uderza palcami i kciukami obu dłoni, aby spowodować uderzenie młotkiem w struny. Słowo fortepian jest skróconą formą pianoforte, włoskiego terminu na wczesne wersje tego instrumentu z 1700, które z kolei wywodzą się z gravicembalo col piano e forte i fortepiano. Włoski termin muzyczny piano i forte wskazuje odpowiednio „miękki” i „głośny”, w tym kontekście, odnosząc się do zmian głośności (tj. Głośności) wytwarzanych w odpowiedzi na dotyk pianisty lub nacisk na klawisze: im większa prędkość naciśnięcia klawisza, im większa siła uderzenia młotka w struny, tym głośniejszy dźwięk nuty i mocniejszy atak. Pierwszy fortepian w 1700 roku miał cichszy dźwięk i mniejszy zakres dynamiki.

 

Budowa fortepianu

W fortepianie akustycznym zazwyczaj znajduje się ochronna drewniana obudowa otaczająca płytę rezonansową i metalowe struny, które są naciągane pod dużym obciążeniem na ciężką metalową ramę. Naciśnięcie jednego lub kilku klawiszy na klawiaturze fortepianu powoduje wyściełany młotek (zazwyczaj wyściełany twardym filcem), aby uderzyć w struny. Młot odskakuje od strun, a struny nadal wibrują z częstotliwością rezonansową. Wibracje te są przekazywane przez most do płyty rezonansowej, która wzmacnia się poprzez bardziej efektywne sprzężenie energii akustycznej z powietrzem. Po zwolnieniu klawisza specjalny tłumik  zatrzymuje wibracje strun, kończąc dźwięk. Dźwięki mogą być podtrzymywane, nawet gdy klawisze są zwalniane przez palce i kciuki, za pomocą pedałów u podstawy instrumentu. Pedał  umożliwia pianistom odtworzenie fragmentów muzycznych, które w innym przypadku byłyby niemożliwe, na przykład brzmiącej 10-nutowej struny w dolnym rejestrze, a następnie, gdy ten akord jest kontynuowany z pedałem, przesuwając obie ręce do zakresu wysokich tonów, aby zagrać melodie i arpeggia nad szczytem tego ciągłego akordu. W przeciwieństwie do organów i klawesynu, (dwa główne instrumenty klawiszowe szeroko stosowane przed fortepianem), fortepian umożliwia stopniowanie głośności i tonu w zależności od tego, jak mocno wykonawca naciska lub uderza.

Fortepian historia i budowa

Większość współczesnych fortepianów ma rząd 88 czarno-białych klawiszy, 52 białe klawisze dla nut skali C-dur (C, D, E, F, G, A i B) i 36 krótszych czarnych klawiszy, które są uniesione nad białe klawisze i ustawić z powrotem na klawiaturze. Oznacza to, że pianino może grać 88 różnych tonów (lub „nut”), przechodząc od najgłębszego basu do najwyższej góry. Czarne klawisze są przeznaczone dla „przypadkowych” (F♯ / G ♭, G♯ / A ♭, A♯ / B ♭, C♯ / D ♭ i D♯ / E ♭), które są potrzebne do gry we wszystkich dwunastu klawiatura. Rzadziej niektóre pianina mają dodatkowe klucze (które wymagają dodatkowych ciągów). Większość nut ma trzy struny, z wyjątkiem basu, który kończy się od jednego do dwóch. Dźwięki są odtwarzane po naciśnięciu lub uderzeniu klawiszy i wyciszają je za pomocą tłumików, gdy ręce są podniesione z klawiatury. Chociaż pianino akustyczne ma struny, zwykle jest klasyfikowane jako instrument perkusyjny, a nie jako instrument strunowy, ponieważ struny są uderzane, a nie skubane (jak klawesyn lub spinet); w systemie klasyfikacji instrumentów Hornbostel-Sachs fortepiany są uznawane za chordofony. Istnieją dwa główne typy pianina: fortepian i pianino. Fortepian jest wykorzystywany do klasycznych solówek, muzyki kameralnej i pieśni artystycznych i jest często wykorzystywany w koncertach jazzowych i popowych. Najbardziej popularnym typem jest pianino, które jest bardziej kompaktowe, ponieważ jest ono lepszym rozmiarem do zastosowania w domach prywatnych do domowego robienia muzyki i ćwiczeń.

 

Rozwój fortepianu

W XIX wieku, pod wpływem muzycznych trendów epoki muzyki romantycznej, innowacje, takie jak żeliwna rama (która pozwoliła na znacznie większe napięcia strunowe) i równe struny, dały fortepianom mocniejszy dźwięk, z dłuższym sustain z bogatszym brzmieniem. W XIX wieku fortepian rodzinny pełnił tę samą rolę, co radio lub gramofon w dwudziestym wieku; kiedy dziewiętnastowieczna rodzina chciała usłyszeć nowo wydany utwór muzyczny lub symfonię, mogli usłyszeć to przez członka rodziny grającego na fortepianie. W XIX wieku wydawcy muzyczni wyprodukowali wiele dzieł muzycznych w aranżacjach na fortepian, aby miłośnicy muzyki mogli grać i słuchać popularnych utworów dnia w swoim domu. Fortepian jest szeroko stosowany w muzyce klasycznej, jazzowej, tradycyjnej i popularnej na występy solowe i zespołowe, akompaniament oraz do komponowania, pisania piosenek i prób. Chociaż fortepian jest bardzo ciężki, a więc nie przenośny i jest drogi (w porównaniu z innymi powszechnie stosowanymi instrumentami akompaniamentu, takimi jak gitara akustyczna), jego muzyczna wszechstronność jest nie do przecenienia.

Gitary klasyczne sklep

Torty Piaseczno

Pianina cyfrowe wypożyczalnia