budowa instrumentów (lutnia) – struny z jelit czy z nylonu?

Nylon stał się powszechnym zamiennikiem jelita. Niezależnie od materiału, każdy ciąg musi mieć jednakową grubość na całej długości. Niektóre lutnie mają tylko jeden ciąg, ale zdecydowana większość ma trzy, cztery lub więcej.

Lutnie, banjo – struny, budowa

Można rozróżnić bardzo różne ustawienie strun W strojach lutni, choć czwarte i piąte (interwały o wielkości czterech i pięciu tonach zachodniej skali siedmio-nutowej, od C do F i C do G) dominują w wielu miejscach, każdy instrument może być inaczej dostrojony z jednego miejsca, elementu lub odtwarzacza do drugiego. Funkcjonalnie ważniejsze jest pytanie, czy lutnia jest martwiąca się czy nie. Łatwo jest zmienić z jednego skoku na inny na nieodwzorowanym instrumencie przesuwając palec wzdłuż sznurka, ale można to również zrobić na instrumencie z bardzo wysokimi progami (japońska biwa, indyjska vina) przez naciskanie – a więc rozciąganie – sznur do wnęki między dwoma progami. Instrumenty z niskimi progami (gitara, banjo, lutnia europejska i skrzypce) występują głównie na Zachodzie, gdzie używany jest ograniczony i wyraźnie zdefiniowany system tonalny i gdzie znaczące zmiany mikrotonalne w tonacji nie są konieczne. Nawet tutaj jednak gracze udaje się produkować mikrotonalne odmiany, slajdy i wibracje na instrumentach z progami.

Bardzo ciekawe rozwiązania w poszczególnych rejonach świata

Wiele środkowoazjatyckich lutni, takich jak Dutra, używa ruchomych jelita lub nylonowych progów, które można dopasować do trybu muzyki. Metalowe progi indyjskiego sita są związane sznurkami z tego samego powodu. Muzyk grający na banjo, który jest rodzajem dźwięcznej lutni. Muzyk grający na banjo, który jest rodzajem dźwięcznej lutni. Dzięki uprzejmości Val Chandler Skrzypce można odróżnić od innych lutni tylko sposobem, w jaki jest grany – zwykle z łukiem z włosia końskiego. Praktyka wcierania sznurków za pomocą tego narzędzia jest niepewna pod względem wieku i pochodzenia, ale wydaje się, że pojawiła się prawie równocześnie (w wieku 9-10 wieku) w Chinach, Jawie, świecie arabskim, Bizancjum i Europie. Podobnie jak w przypadku innych lutni, istnieje fundamentalny podział między instrumentami skórnymi i drewnem. (Te pierwsze są znacznie częściej spotykane na skrzypcach niż te ostatnie, które występują głównie w Europie.) Muzycznie bardziej znaczący jest jednak podział pomiędzy skrzypcami, w których palec gracza w rzeczywistości nie wciska struny do podstrunnicy ( ale raczej przesuwa się w górę iw dół łańcucha), a skrzypce z podstrunnicą (na przykład skrzypce).

Gra paznokciem – czemu nie?

Mongolski morin huur (również pisane khuur) jest wyjątkowy, ponieważ dwa struny są wystarczająco daleko nad podstrunnicą, że większość stanowisk jest palcowana paznokciem, a nie końcem, jak to zwykle w innych częściach świata. Na skrzypcach bez podstrunnic (w tym chińskiego erhu, arabskiej rababy i jej azjatyckich krewnych, różnych afrykańskich skrzypiec i południowoazjatyckich sarangi), lewa ręka gracza jest w stanie poruszać się z ekstremalną elastycznością w górę iw dół sznurka, co czyni najsubtelniejszą możliwy rodzaj przegięcia.

Podobnie jak w przypadku innych lutni, fiddles może mieć tylko jeden ciąg (Tuareg imzad) lub prawie 40 (sarangi); na tym ostatnim większość struny nie są bezpośrednio dotykane lub odtwarzane przez odtwarzacz, ale wibrują ze współczuciem, gdy inne struny są wprawiane w ruch, dając w ten sposób pełniejszy rezonans. Przykłady, oprócz sarangi, obejmują norweski skrzypek Hardangera, szwedzki nyckelharpa i viola d’amore. Sam łuk skrzypiec jest generalnie skonstruowany w taki sposób, że gracz może dokręcić lub poluzować włosy według własnego uznania; na większości instrumentów smyczkowych gracz jest w stanie dokonywać natychmiastowych zmian, manipulując włosami łuku ręką podczas gry, tworząc różne jakości tonów. Łuk skrzypcowy, udoskonalony na początku XIX wieku przez Franƈois Tourte, ma mechanizm śrubowy, którego nie można zmienić podczas gry. Większość łuków ma kształt łuku, ale łuk Tourte’a wykonany jest na złożonej krzywiznie, do której można przyłożyć znaczne napięcie, co umożliwia zastosowanie dużego nacisku na struny. Łuki dwuostrunowych skrzypiec Chin (takich jak erhu i jinghu) i Korei (haegŭm) przechodzą między strunami, dzięki czemu można wykorzystać obie strony włosów.